..::][][:.บล็อควุ่นวาย..ของ..ลูกชายผู้พัน.:][][::..

ที่ทำงานเขาเพรียกเรียกพี่ขา
ที่สนามม้าน้องยาเรียก บิ๊กเสี่ย
กับสาว ๆ กราวเกรียวเรียกเรา เฮีย
แต่กับเมียเรียกไอ้แก่แหมเจ็บใจ

ฉันนั้นคือ นักเรียน เพียรศึกษา

ตื่นเช้ามา มุ่งออก ลอกการบ้าน
สังคมวิทย์ อังกฤษนั้น ลอกกันอาน
เรื่องเกียจคร้าน ไม่มีหรอก ลอกลูกเดียว
เวลาเรียน ก็นั่งหลับ สัปหงก
เวลายก มือตอบ ก็ลอบเสียว
เวลาสอบ ตอบกัน มันส์นักเชียว
ครูเผลอเหลียว หันหลังถาม งามคะแนน
เรื่องโดดเรียน เพียรนัก รักที่สุด
กลยุทธิ์ ทิ้งร่ม เพื่อนชมแม่น
แต่บางครั้ง ก็โดดพลาด ไม่ขาดแคลน
ต้องถูกตี จนตูดแอ่น แสนจะอาย

สักวาว่าเคล็ดลับบอกรักสาว
ให้เดินเข้าไปใกล้ๆ สุภาพไว้
จิตใจนางใช่หินกรวดเม็ดดินทราย

ยื่นดอกไม้ให้ไปใจนางก็อ่อนลง
หากนางยังวางมาดไม่แสยะยิ้ม
พานางไปทานไอติมกับกาแฟขม
พอนางเผลอก็เอายานอนหลับจับใส่ลง
ให้นางทานแป๊บเดี๋ยวก็เห็นผล...จนเสร็จเรา

ทะเล...หาดทราย...เกลียวคลื่น
ลมพัด...เย็นรื่น...ไหวไหว
คลื่นซัด...มาพลัน...หวั่นใจ
กางเกงใน...หลุดหาย...กลางทะเล

ยามได้ตดช่างสดชื่น ระรื่นตูด
ยามได้สูดกลิ่นตด ช่างสดใส
ยามเก็บกดไม่ได้ตด หดฤทัย
ยามเจ็บใจเมื่อได้ตด สดชื่นเอย

ตดดี ๆ มีศิลป์กลิ่นไม่เหม็น
ตดไม่เป็นดังป๊าดสาดเป็นฝอย
ตดอุบาทว์กากกระเซ็นเหม็นทั่วซอย
ตดอร่อยตดเป็นเพลงบรรเลงเพลิน