..::][][:.บล็อควุ่นวาย..ของ..ลูกชายผู้พัน.:][][::..

ก็นะ...รอดตายกลับมาจากการเป็น นร.ล.ป.

กลับมาต้นเดือนกรกฎาคม ก็งานเยอะได้ใจหัวแม่โป้งขี้ดินขี้เล็บไปเต็มๆ

 สัปดาห์แรกก็งานเชียร์ลีดเดอร์เข้า

 ซ้อมลีดไปสามอาทิดเต็มๆ ไปเมกาน้ำหนักเพิ่ม สิบโล

ซ้อมลีดน้ำหนักลด ห้าโล เอาเข้าไป (แต่หน้า กะ แก้มแม่งไม่ลด)

 ....................................................

 งานลีดเดอร์จบ

ต่อด้วยงานประกวดรีวิวจินตลีลาประกอบเพลง บรรเลงบรรลัย ไปไม่ไวไปไม่เลิก

งานนิทรรศการสังคมสังคังศึกษา ที่ รร.

ไอ้เราก็ต้องไปเป็นแด๊นเซอร์ประกอบเพลงปลุกใจเสือป่า (ปลุกใจอย่างเดียวพอ)

 ได้รางวัลชนะเริ่ดกลับมา

ก็ดี

...................................................

 ลืมไป ก่อนงานสังคม หลังจากงานลีดเดอร์

 ก็เป็นพิธีกรงานนิทรรศการภาษาต่างประเทศ

ไม่ได้เรียนไปอีกหนึ่งวัน

 โง่กันเข้าไป

แต่ก็ดีได้ใบประกาศมา ช่วยทำให้แฟ้มผลงานหนาขึ้นอีก สิบจุดห้าไมครอน

 ................................................

ศุกร์ที่แล้วก็ไปเป็นลีดเดอร์ ก็ชนะอีก

  ภูมิใจ๊ ภูมิใจ

 คนไทยทำ

 ...........................................

แต่นั่นก็ยังไม่ใช่ประเด็น!!!

ประเด็นก็คือ

นังโอ๊มมม ก่อนไปเป็น นร.ล.ป. ตอนม.ห้า เทอมหนึ่ง

แกยังไม่ได้สอบวิชาคณิตศาสตร์เพิ่มเติม

แล้วนี่แกกลับมา แกก็ยังไม่ได้ไปสอบเลย

แกก็ติด ร. วิชานี้เป็นครั้งแรกในชีวิต

ภูมิใจมั้ยล่ะมึง!!!

 ตอนนี้ก็กำลังดำเนินการแก้ ร. อยู่

 ดีนะที่อาจารย์แกไม่ให้ มส.( ย่อมาจาก หมดสิทธิ์เสียวมั้ง)

ก็ไปติดต่ออาจารย์ แกก็บอกว่าให้ไปหาแกวันจันทร์หน้า

พอถึงวันที่แกนัด เราก็ไป เดินขึ้นตึก หกชั้น ไปหา

เดินขึ้นลง ชั้นห้า กะชั้นหก

สองสามรอบ ก็ไม่เจอ เลยตัดสินใจ ช่างแม่มมัน

..........................................

 วันอังคาร เราก็เดินไปหาอีก ตอนเช้า เดินไปหกชั้น

 ไม่เจอ

ตอนบ่ายอ่อนๆ ไปอีกหนึ่งรอบ

ก้อม๊ายยยยเจอ

เจออาจารย์อีกคนสอนคณิตเหมือนกัน เลยเข้าไปถามว่าอาจารย์คนนี้อยู่

"อ๋อออ.. อาจารย์เค้าไปอบรมน่ะลูก"

"แล้วอาจารย์เค้าจะกลับวันไหนเหรอครับ"

"ครูก็ไม่ทราบน่ะค่ะลูก"

"ขอบพระคุณครับ"

 #%^%#@#&^*)_)+_)(&  เล็ดเช่!!!!!

 เดินตามหามาสองวันเต็มๆ

ตึกหกชั้น บันไดมีชั้นละ 31 ขั้น เดินขึ้นวันละสองรอบ หกชั้น

31 คูณ 6 คูณ 2 (ขี้เกียจคิดเพราะเกลียดคณิต!!!)

เข้าใจนัดวันเนอะ!!!! ไอ้เราก็รอเก้ออออออออออออออ

........................................

วันพุธ...

 เข้าแถวเห็นอาจารย์มาแล้วเลยเข้าไปถาม

"อาจารย์ครับ เมื่อวันจันทร์และ อังคาร ผมไปหาอาจารย์ไม่เจอครับ"

"ครูไปอบรมมา"

"ผมจะขออาจารย์ว่า ผมจะขอสอบแค่บทสุดท้ายได้มั้ยครับ เพราะก่อนไปผมเหลือแค่บทนี้ที่ยังไม่ได้เรียน"

"ไม่ได้"

"คือผมเกรงว่าจะไม่ทันน่ะครับ เพราะผมต้องใช้เกรดห้าเทอมไปสมัครสอบตรงและโควต้าเข้ามหาวิทยาลัย"

"ก็เรื่องของเธอ ไม่มีเกรดก็ไม่ต้องเรียน ให้เรียนซ้ำชั้นอยู่นี้แหละ"

ผมอึ้งงง...

"แล้วทำไมไม่มาหาซะตั้งแต่แรก.. จริงๆเลย .. จันทร์หน้าไปหา  สอบปากเปล่าเรื่องเวกเตอร์"

แล้วอาจารย์ก็เดินบิดตูดขึ้นอาคารหกชั้นไปสอนหนังสือ

......................................

 เข้าใจแล้วใช่มั้ยครับ

ทำไมผมถึงเกลียดคณิต

เพราะเรียนไม่รูเรื่อง และอาจารย์ไม่แคร์

หมายความว่าถ้าอาจารย์เค้าไม่ยอมให้ผมแก้ ร.

ผมจะต้องเรียนซ้ำชั้น หมดโอกาสเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเหมือนเพื่อนคนอื่นๆงั้นเหรอ

เฮ้ออออ...ชีวิต

 ....................................

ความผิดของผม???

ทุกวันนี้ก็คิดอยู่เสมอว่า "คุ้มมั้ยที่ไปเป็นเด็กนักเรียนแลกเปลี่ยน"

ก็คุ้ม แต่..ได้อย่างเสียอย่าง

...................................

แล้วเพื่อนๆเกลียดวิชาไหน

ชอบวิชาไหนกันมั่ง

เผื่อใจจะตรงกัน

....................................

ปล.1 ทุกวันนี้ก็ยังติด ร. กำลังตามแก้

ปล.2 ทุกวันนี้ก็ยังติด ร. เดินตามหาอาจารย์ใน รร.

ปล.3 ทุกวันนี้ก็ยังติด ร. เล่นซ่อนแอบกับอาจารย์

ปล.4 เฮ้ออออ..ชีวิต